วันนี้ก็เป็นอีกวันนึง ที่ไม่มีงาน เอ๊ะ!!           วันๆนึงเราจะว่างไปไหม                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  แต่ก็ดีน่ะ เพราะไม่ได้เขียนบล็อคหลายวันแล้ว…                                                                                                                                                                                    …..เวลา หรืออะไรๆหลายๆอย่างเปลี่ยนไป เดินไปข้างหน้า………                                                                          หากวันนึงเราจะสิ่งที่ใช่ที่สุดสำหรับชีวิต ก็ขอให้มันเจอไวๆ

วันนี้ป่วย เน่าอยู่ที่ห้อง หยุดงานโดยจำเป็น

                    .

                    .

เป็นไข้ทับฤดู แมร่ง ปวดไปหมด

.

.

.

เซงหว่ะ

.

.

.

.ไอนาวมึงหายไปไหนว่ะ

.

คิดถึงมึงน่ะ  ไม่ได้คุยกับมึงหลายวันแล้วน่ะ

.

.

.

คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ช่วงนี้ป่วยบ่อยมากกกกกก  เป็นวันสองวันหาย

อาจเป็นเพราะอากาศเปลี่ยนบ่อยมั้ง ไม่มีใครดูแล เอาใจเว้ยย 5555

กูจะป่วยอีกนานไหมค่ะ กูอยากหายมากเลยค่ะ

ตอนนี้ก็มีไข้บ้างแต่ถือคติ

” ถ้าทำให้ใจห่อเหี่ยว มันคงไม่หายป่วย”

เลยแมร่งแรดไปวันๆ  เหอะๆ

แต่หนาวมากกกกก 

.

.

.

.

อาบน้ำดีกว่า หว่ะ  เริ่มปวดหัวนิดๆแระ

กลัวจะเป็นไข้หนักจังง!!!

วันนี้ไอม่อน เอา notebook  มาให้ลงวินโดว

กูแมร่ง ก็ใจดี เสือกลงให้เพราะว่าง คิดว่าคงไม่กี่ชั่วโมงคงเสร็จ

ห่าเอ้ยยยย!!!!!!   นี่มันบ่าย 2  จะครึ่งแล้ววว

กูยังไม่เสร็จ  ไดรเวอร์ ห่าไร หาโหลดยากเหี้ยๆ

กูเริ่มเสียอารมณ์ หงุดหงิด และอยากด่าคนมาก

นี่ถ้ามีใครมาทำให้กูรำคาณ   กูด่ายับ ไม่มองหน้าด้วย

กูไม่ค่อยอดทนอะไรนานๆ คิดว่าแมร่งมันทำให้กูเสียเวลาเหี้ยๆ

แต่ notebook เครื่องนี้ทำกูเครียด

ทำไมเครื่องกู กูไม่เคยมีปัญหาว่ะ

แมร่งพอเครื่องไอม่อน ……………

ตอนนี้ ไม่อยากได้ยินเสียงอะไร เลยทั้งสิ้น

แมร่งเซง สัสสสสสส

ตั้งแต่มาฝึกงาน ก็ได้เดินกิ่วแม่ปาน หลายครั้งแระ ดูไปๆ มันก็เหนื่อย

แต่ไปถึง ก็หายเหนื่อยทันที เพราะมันสวยน่ะ ว่าม่ะ?

เข้าใจผิดมาตลอด ว่าทางแมร่ง ไปกลับ 6 โล

พี่เค้าบอกกูมาแบบนี้นี่หว่า

พออ่าน แมร่ง  3 โล  กับอีก 400 เมตร 

ก็ดีน่ะ…………..

วันนี้ได้พา คณะ ปตท.  ไปเดินมา

แมร่ง 6 คน กวนตีน มากกก

ถามจนกูเนี๊ยะ จุกเลย

แล้วกูก็ตอบกลับไปว่า 

“ งั้นเอางี้น่ะค่ะ  ปีหน้าพี่มาใหม่ ยุ้ยจะหาข้อมูลมาให้พวกพี่ เพียบเลย”

พอกูใช้ไม้นี้  ไม่มีใครเอา

เพราะตอนนั้นมันเหนื่อย  กูก็เหนื่อยน่ะ  เหนื่อยมากด้วยยย

เค้าว่า “ยิ่งสูงยิ่งหนาว”  อันนี้เรื่องจริง

แต่กูขอเสริมว่า

“ยิ่งสูงยิ่งหนาว ยิ่งเหนื่อย ยิ่งหายใจไม่ออก  และก็ยิ่งรำคาณ ด้วยเว้ยย!!!!!”

แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี

แต่พรุ่งนี้ ต้องพาแขกผู้ช่วย ไปยอดดอย  ต่อด้วย พระมหาธาตุฯ

คงแค่ครึ่งวัน  เพราะต้องไปจัดนิทรรศการต่อ

ทำค้างไว้วันนี้ ยังไม่เสร็จ

เฮ้ออ  แต่ละวันมักจะมีเหตุการณ์ที่ตื่นเต้นตลอดเวลา

มันก็หนุกดีน่ะ  แต่… คิดถึงบ้านนนนน

โทรหาย่า เมื่อเย็น  คิดถึงๆๆๆๆๆ

ย่าก็คิดถึงๆๆๆๆ

อยากกลับแต่แมร่ง  กลับไม่ได้อีก

ทนอีกนิดน่ะอียุ้ย  

เด่วมันก็ผ่านไปแล้ววววววว

ตอนเช้าไหว้ศาลเจ้าพ่ออินทนนท์

ข้าวก้อไม่ได้กินซักเม็ด

หิวนะ….

พอมาถึงที่ทำการฯ เที่ยงพอดี

เด็กจากโรงเรียนสันป่าตอง

มารอแล้ว……

พอบ่าย ก้อต่อเลย

ค่ายอนุรักษ์…….

แมร่ง ถึงห้อง 4 ทุ่ม

มาถึงก้ออาบน้ำ

น้ำเนี๊ยะ เย็นเฉียบ

แทบกรี๊ด……แล้วก้อมาแรดในบล็อคต่อ

55555555

ไปแระ พรุ่งนี้มีดูนกเช้า

วันนี้หมอกลงเยอะมากก

หนาวมากเลยอะ

เมื่อวานก้อเหนื่อย เดินป่า ไปกลับ 6 กิโล

กลับมาก้ออยู่เวรผ้าห่มแทนอีก กลับถึงห้อง 3 ทุ่ม

พอถึงห้องก้ออาบน้ำ แล้วมานั่งเร่นคอมแปบๆ

นอน 4 ทุ่มกว่าๆ

เฮ้อออออออ……….

เหนื่อยน่ะ!!!

เมื่อเช้าเลยตื่นสาย

เกือบมาไม่ทัน

ดีน่ะมีรถเจ้าหน้าที่รับไปทำงานด้วย

ถือว่าโชคดีไป 

วันนี้ก้อมีอบรมมัคคุเทศก์อีก

นั่งแรด เร่นคอมไป

เหมือนจะสบายแต่แมร่ง ไม่สบายหรอก

หลังๆมา งานเข้าเยอะ

เหนื่อยยยย

หึหึ!!!!!

ไปเจอข้อความนึง ที่อาจจะเหมือนกับชีวิตใครคนนึง

“คนบางคน.. ยังคงยืนหยัด กับวันเวลาบนเส้นขนานสายนี้

ที่เลือกแล้ว ด้วยเพราะความรักและใครสักคน

ยังคงอยู่ในใจตลอดเวลา อยู่กับคืนวันที่ผ่านไป

และกับความทรงจำครั้งหนึ่งในชีวิต

บนเส้นขนานที่เดียวดายเส้นนี้

…..วันหนึ่ง…….

 อาจมีใครสักคนร่วมทาง…

 …อาจเป็นใครคนเดิม

อาจไม่ใช่หรืออาจไม่มี….”

พออ่านไปมันก็ตรงๆดีน่ะ กับใครคนนั้น

แต่สำหรับยุ้ยเองคิดว่า

บทความต่อไปนี้จะตรงกับยุ้ยมาก

” คนบางคน.. เลือกที่จะเป็นเพียงเส้นขนาน

……กับใครสักคน……

 แม้ต้องแบกรับความรักที่ท่วมท้นในใจอย่างเจ็บปวด

 เงียบๆเพียงลำพัง

 แต่ด้วยตระหนักว่า การเป็นเพียงเส้นขนานกันในวันนี้

แม้จะทุกข์เพราะรักมักอยากอยู่ชิดใกล้กับคนที่รัก”

คิดจะรักก็ยังเจ็บขนาดนี้

ถ้ารักเค้าจริงๆ จะเจ็บขนาดไหน

ปวดใจทุกครั้งที่คิดถึงเค้า

อยากคุยกับเค้าอีก

แต่……

เค้าไม่อยากคุยกับเราแล้ว

เค้าถอย….ห่าง…..

เจ็บ….หว่ะ!!!

เช้านี้ก้อเข้าไปดูบล็อคอีกรอบนึง

เหมือนจะตอกย้ำตัวเองอยู่นัยๆ

แต่ยังไม่เคลียกับคำว่า

 ”ผมอาจจะเคยทำให้น้องต้องเสียใจ ผิดหวัง

แต่จากวันนี้ไป .. คงไม่แล้วล่ะ ”

เฮ้อ…………

มันคืออะไรล่ะ บอกให้เคลียร์หน่อย

…………

  วันนี้เข้าไปดูบล็อคพี่คิงมา แต่……เห็นข้อความที่เขียนถึง มันดูห่างไปมาก…..

  แล้ว….ตอนนี้  กำลังเกิดอาการบางอย่าง ที่บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับกูกันแน่

  จะบอกว่าเสียใจหรอ? ก้อใช่  ช็อค? มันก้อใช่  การรอคอยด้วยความหวัง

   มันทำให้อะไรหลายดูมีชีวิตชีวามากขึ้น  แต่พอผลของการรอคอยมันเป็นแบบนี้

  ถึงกับ………..